‘Mam,…maham!’ Versuft open ik mijn ogen en zie dat Noa mij geïrriteerd aankijkt. ‘Wat is er lieverd,’ zeg ik, terwijl ik een sliertje slijm dat naar beneden rolt probeer tegen te houden.
‘Je snurkt. Je lijkt wel een brombeer!’
Lachend druk ik Noa tegen mij aan en fluister: ‘Ik ben toch ook jouw grote mamabeer! Kom hier!’ En ik druk een kus op haar kruin. Ze onderdrukt een giechel en kijkt alweer vrolijk naar buiten door het vliegtuigraam om een glimp op te vangen van het nieuwe land waar ze gaat wonen.
‘Oh mam, lichtjes! Wat veel! Zijn we er bijna?’
Wat is ze toch altijd vol van alles.
‘Papa en opa Clément komen ons ophalen. Opa heeft in de auto een slaapplek gemaakt om uit te rusten. Het is nog wel even rijden voordat we bij oma Marie-Noëlle zijn. Ze heeft Xavier vast al in bed gelegd.’
‘Maar ik wil niet slapen.’
‘Probeer maar even te slapen straks. Morgen gaan we ons huis bekijken waar oom Olivier, tante Isabelle en Xavier gewoond hebben.’
‘Mam, waarom is Xavier nu mijn broer? Hij heeft niet in jouw buik gezeten.’
‘Lieverd’, zeg ik en friemel ongemakkelijk aan haar zomerse jurkje. ‘Tante Isabelle en oom Olivier zijn in de hemel.’
‘Is dat ver? Waarom is Xavier niet met ze mee?’
‘Papa en mama gaan nu voor Xavier zorgen. Ze zijn dood, lieverd. Het was een ongeluk.’
Noa kruipt dicht tegen mij aan. Ik wieg haar in mijn armen en zoek naar woorden die het voor haar begrijpelijk maken. Zachtjes hoor ik haar snurken: mijn brombeertje. Ik streel over haar rug en voel een traan over mijn wang stromen. Voordat ik het weet zijn haar haren nat van mijn verdriet.
‘Papa! Opa!’ Noa kirt het uit van geluk.
‘Mes Cheries!’ roept Victor. ‘Ik heb jullie zo gemist!’
Wat is ze blij om Victor weer te omarmen. Victor tilt haar wild omhoog. Al ronddraaiend drukt hij zoenen op haar voorhoofd. Noa gooit genietend haar hoofd achterover. Haar haren zwieren in opa’s gezicht.
Clément tilt haar uit Victors armen en geeft haar een echte grand-pèreknuffel. Noa’s ogen stralen! Ze geniet van het weerzien en de knuffels die ze krijgt.
‘Opa, is Xavier nog wakker?’
‘Non, ma petite, hij slaapt al.’ Clément haalt uit zijn broekzak een driepotig knuffelkatje. Noa pakt het blij verrast uit opa’s handen. ‘Mijn “Trépied”!’
Ontroerd kijk ik naar Clément en ons kleintje en geniet van de stevige omhelzing van Victor. ‘Goed om je weer bij me te hebben, ma tigresse.’
Ik richt mij tot Clément en zeg: ‘Fijn om u te zien. We willen graag eerst een paar nachten bij u blijven, zodat..’
‘Neem gerust jullie tijd, Kyra.’ Onderbreekt Clément mij. ‘Alles op zijn tijd.’
Peinzend over de ontmoeting met Xavier staar ik voor mij uit. Zijn ouders zijn er niet meer. Wat een verdriet! Maar wat ben ik blij met een zoon die ik zelf nooit heb kunnen krijgen…

Gerelateerd

Artikelen

F V Benefietavond fiet... F V Open dag bij Scout... F V Saturn Heerhugowaa... F V Avondvierdaagse in...

Delen